justdoit85

Korkunç bir görüntü ve yeni yıl….

Geçtiğimiz yılı, boynuna ip geçirilen bir adamın görüntüleriyle kapattık.

Yılın son görüntüsü buydu.

Çok adam öldürmüş bir adamı öldürdüler.

Sağlam durmaya çalışan, dağınık saçlı, solgun yüzlü, iç titremeleri ancak kaçamak bakışlarında hissedilebilen ihtiyar bir adam.

O anda sadece bir insandı gördüğüm.

Geride bıraktığı son görüntülerin hiç olmazsa yiğitçe olmasına çabalayan çökmüş biri.

İçimin titrediğini itiraf etmeliyim.

Vahşete karşı bir yapım olduğundan değil.

Vahşet hepimizin tohumunda, içinde yaşadığımız doğanın özünde var.

Benim hoşlanmadığım, daha güçlü olanın güçsüz olana uyguladığı şiddet.

Düelloda da vahşet vardır, orada da bir insan ölür ama hissettiğiniz ölen biri için duyduğunuz üzüntü olur.

Bir iğrenti kaplamaz içinizi.

Ama Saddam gibi, Bush gibi insanların güçsüzler karşısında gösterdikleri soğukkanlı insafsızlıkta ölümü de hayatı da çirkinleştiren bir şeyler var.

Güçlü olduklarına inandıklarında sergiledikleri soğukkanlı insafsızlık herkesi çirkinleştiriyor.

Ölmekte olan bir insana baktıklarında gördükleri bir insan olmuyor.

Kendi güçlerini ve iktidarlarını görüyorlar sadece.

Saddam bu duyguyu yirmi beş yıl yaşadı.

Sonra, Şiilere işkence yaptığı yerde öldürdüler onu.

Ellerini arkadan bağladılar.

Boynuna siyah bir bez doladılar.

Ve, ipi boynuna geçirdiler.

Saddam’dan nefret ederdim.

Ama asıldığını gördüğüm adam Saddam değildi, yenilmiş, çökmüş, ihtiyar bir adamdı.

İnsanların birbirlerine yaptıklarına şahit olmak içimi titretti.

Korkarım buna benzer cinayetler bir süre daha devam edecek.

Hızla gelişen bir dünyada, bu dünyaya ayak uyduramayan, bu gelişmeye direnmeye uğraşan birileri olduğu sürece çatışalar ve ölümler durmayacak.

Tarih, hepimizden daha vahşi ve daha insafsız çünkü.

Özellikle geçiş dönemlerinde bu vahşet daha da artıyor.

İnsanlık,hep daha iyiye doğru ama hep kendini yiyerek ilerliyor.

Tarihin son kurbanı da galiba Ortadoğu.

Bu bölge, çağın gerçeklerinden öylesine habersiz, tarihin ilerlediği yönü anlamakta öyle basiretsiz ki acıdan kolay kurtulamayacak.

Üstelik sadece Saddam gibi hayatını başkalarının ölümü üstüne kurmuş olanlar ölmüyor.

Masumlar, günahsızlar da ölüyor.

Tek suçları Ortadoğu’da yaşamak.

Dünyanın en zengin topraklarına ve dünyanın en fazla sömürülüp cahil bırakılmış halklarına aynı anda sahip olan bir bölgede yaşamanın korkunç bedeli bu.

Hayata yalnızca dinlerin, mezheplerin, ırkların penceresinden bakıyorlar; bilim, teknoloji, üretim, evrensel hukuk, ekonominin kuralları sanki lugatlarında ve bilinçlerinde hiç yer almıyor.

Sünniler Şiileri, Şiiler Sünnileri öldürürlerse daha iyi bir hayat yaşayacaklarını sanıyorlar.

Böyle bir yanılgı da sadece ortak bir yoksulluk ve ortak bir ölüm yaratıyor.

Ne yazık ki bu bölgede ölüm, insan aklının süzüldüğü bir tülbent gibi, saf akla ulaşabilmek için insan aklı o tülbentten geride kurbanlar bırakarak geçiyor.

Bütün dünya buralardan geçti.

Avrupa da geçti, Amerika da geçti, Uzakdoğu da geçti.

Şimdi iç sarsıcı görüntülerle Ortadoğu geçiyor.

Bir gün düzelecektir.

Ama çok acı çekiliyor.

Bazen cellatlar, bazen kurbanlar ölüyor ama hep ölüyor.

Ortadoğu’nun da, insan olmanın şu mezhepten ya da bu mezhepten olmaktan daha önemli olduğunu kavradığı, tarihin yönünü iyi saptadığı, gelişmiş dünyaya gelişmiş ölçülerle ayak uydurduğu günlere ulaşmasını ummaktan başka yapılabilecek bir şey yok gibi görülüyor.

O güne dek, vicdanı olanların içini titreten, vicdanını iktidar ve para kavgalarında kaybedenlerin ellerini ovuşturmasına yol açan sahneler seyredeceğiz.

Dileriz önümüzdeki yıl insanlar akla ve mutluluğa biraz daha yaklaşır.



1 Ocak 2007, Pazartesi

hayat akıp giderken avuçlarımdan eğilip yerden toplayamıyorum parçalarımı ve artık hersey için çok geç demek için belki de çok geç...

baho_17

harika bi yazı...gerçekten de öyle...ortadoğu sanki bi sınavdan geçiyor...dinimiz de mezhep mi vardır yaa...bir de mezhep çatışması war....ooff...

İktidara sahip olanlar gaflet ve dalâlet ve hattâ hıyanet içinde bulunabilirler.

Mustafa Kemal ATATÜRK