Hangimiz Yalnız Değiliz ki .. - Genel Sohbet Odası- Zamansız Tartışma Platform

MiraLay · 24-02-08, 16:36 Çevrimdışı

Ambulans son sürat gidiyor. Yanlamasına oturduğum için sürekli zıplıyorum
içinde. Her zaman tıkalı trafiği açtığı için peşine takılıp gittiğimiz bu
aracın içindeyken şimdi, peşimize takılmaya çalışan başka arabaların
ışıklarını izliyorum. O sedyede yatıyor. Kolunda serum. Kalbine bağlanmış
kablonun diğer ucu monitöre bağlı. Monitörün çıkardığı sesi duyabiliyorum
sadece. Bip, boşluk. Bip boşluk... Bir sonraki bip'e kadar geçen süre
uzuyor, uzuyor. Sonra sesi duyup rahatlıyoruz. Ve tekrar aynı endişe
başlıyor. Ya bir daha o bip sesi gelmezse..?
"Ölecek miyim..?" diyor. Üçümüz de ağız birliği etmişçesine, "Yoo, nerden
çıkarıyorsun bunu..?" diyoruz, sanki yaramaz bir çocuğu şakacıktan azarlayan
bir sesle... Oysa her an ölebilir. Hepimiz biliyoruz. Elini tutuyorum. Buz
gibi. Gözlerini açıp "sol omzumu biraz ovar mısın..?" diyor. Doktora
bakıyorum. Başını "hayır" anlamında sallıyor. "Ovarsam serum kolundan
çıkabilir" deyip geçiştiriyorum. İtiraz etmiyor, gözlerini tekrar kapatıyor.

O ambulansın içinde dört kişiyiz. Hepimiz önümüze bakıyoruz. Göz göze
gelmekten korkuyoruz. Hani birisi diğerine birkaç saniye baksa kurduğumuz
oyun iskambil kâğıtlarından yapılan bir kule gibi anında yıkılacak sanki.
Yanımdaki hemşire "teyze kaç yaşında..?" diyor. Onun duymasını istemediğim
için kızın kulağına eğilip, "78" diyorum. Asla duymak istemiyor bu yaşı.
Üzülüyor.
Hepimiz oradayız, ama o yine de yalnız. Krizi geçiren o, ağrıyı çeken o,
hatta belki ölecek olan da. Bir şeyler söylemek istiyor. Hep bir ağızdan
"konuşup yorma kendini şimdi" diyoruz. Oysa belki son sözleri, yine de bunu
düşünmek istemiyoruz.
İşte o an birdenbire fark ediyorum, aslında bu hayatta ne kadar yalnız
olduğumuzu. Kimse kimsenin derdine deva olamıyor. Olsa olsa birbirimizi
avutuyoruz en fazla. Eşimiz dostumuz, sevgilimiz, çocuğumuz, arkadaşımız,
anne babamız yani güvendiğimiz herkes, hep "dışarda" kalıyorlar.
Ameliyathane kapısında bekliyorlar, ya da benim gibi bir ambulansta. Ama
artık atmaktan yorulan bir kalbe kimsenin yapacağı bir şey yok. Birlikte
intihar edenler bile son nefeslerini senkronize veremiyorlar.
Yaşamı yalnız yaşamayı öğrenmek gerekiyor. Ölürken yalnızız çünkü. Sırf
yalnız kalmamak için ite kaka sürdürülen dostluklardan, evde bir ses olsun
diye katlanılan evliliklerden, "ilerde bana bakar" diye düşünerek yapılan
çocuklardan kimseye fayda gelmeyecek. Anılar yalnız tazelenecek, hesaplar
yalnız verilecek çünkü. Bu şoku ölürken yaşamamak için, bir şeyleri yaşarken
bilerek isteyerek bırakmak gerek.
Yıllar önce Ortaköy 'de bir bankta bir arkadaşımla konuşurken bana çok
sevdiği birini bırakabilmek için önce onun için büyük bir anlamı olan altın
bir kolyeyi denize atmayı denediğini söylemişti. Sonra da "eğer bunu
atabiliyorsam, her şeyi atabilirim hayatımdan" demişti. Asla
kullanmayacağınızı bildiğiniz halde "bir gün işe yarar" diye istiflediğiniz
şeylerden, örneğin size gelmiş hediyelerin paket kâğıtlarıyla
kurdelâlarından başlayabilirsiniz atmaya. Sonra artık içine sığamadığınız
için giyemediğiniz, ama hâlâ bir umutla belki bir gün o kiloya dönerim
hayalleriyle beklettiğiniz giysilere gelecek sıra. Ya tabağı çoktan
kırılmış, dul fincanlara ne demeli. İçine zeytinyağı doldurulup, pamukla
kapı kirişlerini ovmanın dışında kullanmadıklarımız hani. Onları da atın.
Eşyalardan sonra sıra insanlara gelecek tabii. Burası zor. Çünkü kimse
kimseyle yüzleşecek cesareti gösteremiyor nedense. Her şey "mış gibi" devam
ediyor, ettiriliyor. Yani birlikte olmaktan hoşlanıyormuş, birbirini çok
özlüyormuş, onsuz olmuyormuş gibi. Gerçekten görmek istemediğiniz biriyle
görüşmeyin, telefonda söyleyecek bir şeyiniz yoksa aramayın sırf "incelik"
için. Bırakın sizin için, tuhaf, soğuk, "iyice acayipleşti" desinler.
Bıraktınız bıraktınız, bırakamadıklarınızı hayat size çoğunlukla önce
yaşarken, ama hepimize zaten ölürken bı-rak-tı-rı-yor çünkü...
Yani hepimiz yalnızız aslında.*

!s!s · 24-02-08, 16:49 Çevrimdışı

"Tek başına bir yürektir yaşamak."der bir düşünür...

ŞiYaR · 24-02-08, 16:56 Çevrimdışı

Yani hepimiz yalnızız aslında.

evet yalnızız,her kişi mutlaka yalnızdır...sığdırıbilirse kalabalığı yüreğine yine yalnızdır...

!s!s · 24-02-08, 16:58 Çevrimdışı

özümüzün temel taşıdır yalnızlık

güleda · 15-04-08, 16:26 Çevrimdışı

etrafımızda cok kişi varken bile bazen cok yanlızız aslında

Rock'n Rose · 15-04-08, 16:33 Çevrimdışı

kaLabaLığın içinde yaLnızLıkkkk

ρяєηѕєѕ · 15-04-08, 16:36 Çevrimdışı

Yani hepimiz yalnızız aslında
Çok doğru...

Nikotin · 24-05-08, 01:18 Çevrimdışı

Alıntı:

Her şey "mış gibi" devam ediyor, ettiriliyor..

Ne zamanki bu -mış gibi yapmadığımız birini bulduk belki o zaman yalnızlıktan kurtuluruz.
Neden kendimizi bu yalnızlığıa itmeyi seviyoruz ve neden etrafımıza bakmıyoruz anlamak zor.
Bunu kabullenelim artık, hepimiz kendi içimizde yapayalnızız.

Kural böyle..

24-02-08, 16:36 Çevrimdışı	#1
MiraLay Bölümünde deneyimli Genel Mesajlar: 2.035 Teşekkür etti: 466 Teşekkür edildi: 1.323 RepForum Gücü: 44 Forum Puanı:16721	Hangimiz Yalnız Değiliz ki .. Ambulans son sürat gidiyor. Yanlamasına oturduğum için sürekli zıplıyorum içinde. Her zaman tıkalı trafiği açtığı için peşine takılıp gittiğimiz bu aracın içindeyken şimdi, peşimize takılmaya çalışan başka arabaların ışıklarını izliyorum. O sedyede yatıyor. Kolunda serum. Kalbine bağlanmış kablonun diğer ucu monitöre bağlı. Monitörün çıkardığı sesi duyabiliyorum sadece. Bip, boşluk. Bip boşluk... Bir sonraki bip'e kadar geçen süre uzuyor, uzuyor. Sonra sesi duyup rahatlıyoruz. Ve tekrar aynı endişe başlıyor. Ya bir daha o bip sesi gelmezse..? "Ölecek miyim..?" diyor. Üçümüz de ağız birliği etmişçesine, "Yoo, nerden çıkarıyorsun bunu..?" diyoruz, sanki yaramaz bir çocuğu şakacıktan azarlayan bir sesle... Oysa her an ölebilir. Hepimiz biliyoruz. Elini tutuyorum. Buz gibi. Gözlerini açıp "sol omzumu biraz ovar mısın..?" diyor. Doktora bakıyorum. Başını "hayır" anlamında sallıyor. "Ovarsam serum kolundan çıkabilir" deyip geçiştiriyorum. İtiraz etmiyor, gözlerini tekrar kapatıyor. O ambulansın içinde dört kişiyiz. Hepimiz önümüze bakıyoruz. Göz göze gelmekten korkuyoruz. Hani birisi diğerine birkaç saniye baksa kurduğumuz oyun iskambil kâğıtlarından yapılan bir kule gibi anında yıkılacak sanki. Yanımdaki hemşire "teyze kaç yaşında..?" diyor. Onun duymasını istemediğim için kızın kulağına eğilip, "78" diyorum. Asla duymak istemiyor bu yaşı. Üzülüyor. Hepimiz oradayız, ama o yine de yalnız. Krizi geçiren o, ağrıyı çeken o, hatta belki ölecek olan da. Bir şeyler söylemek istiyor. Hep bir ağızdan "konuşup yorma kendini şimdi" diyoruz. Oysa belki son sözleri, yine de bunu düşünmek istemiyoruz. İşte o an birdenbire fark ediyorum, aslında bu hayatta ne kadar yalnız olduğumuzu. Kimse kimsenin derdine deva olamıyor. Olsa olsa birbirimizi avutuyoruz en fazla. Eşimiz dostumuz, sevgilimiz, çocuğumuz, arkadaşımız, anne babamız yani güvendiğimiz herkes, hep "dışarda" kalıyorlar. Ameliyathane kapısında bekliyorlar, ya da benim gibi bir ambulansta. Ama artık atmaktan yorulan bir kalbe kimsenin yapacağı bir şey yok. Birlikte intihar edenler bile son nefeslerini senkronize veremiyorlar. Yaşamı yalnız yaşamayı öğrenmek gerekiyor. Ölürken yalnızız çünkü. Sırf yalnız kalmamak için ite kaka sürdürülen dostluklardan, evde bir ses olsun diye katlanılan evliliklerden, "ilerde bana bakar" diye düşünerek yapılan çocuklardan kimseye fayda gelmeyecek. Anılar yalnız tazelenecek, hesaplar yalnız verilecek çünkü. Bu şoku ölürken yaşamamak için, bir şeyleri yaşarken bilerek isteyerek bırakmak gerek. Yıllar önce Ortaköy 'de bir bankta bir arkadaşımla konuşurken bana çok sevdiği birini bırakabilmek için önce onun için büyük bir anlamı olan altın bir kolyeyi denize atmayı denediğini söylemişti. Sonra da "eğer bunu atabiliyorsam, her şeyi atabilirim hayatımdan" demişti. Asla kullanmayacağınızı bildiğiniz halde "bir gün işe yarar" diye istiflediğiniz şeylerden, örneğin size gelmiş hediyelerin paket kâğıtlarıyla kurdelâlarından başlayabilirsiniz atmaya. Sonra artık içine sığamadığınız için giyemediğiniz, ama hâlâ bir umutla belki bir gün o kiloya dönerim hayalleriyle beklettiğiniz giysilere gelecek sıra. Ya tabağı çoktan kırılmış, dul fincanlara ne demeli. İçine zeytinyağı doldurulup, pamukla kapı kirişlerini ovmanın dışında kullanmadıklarımız hani. Onları da atın. Eşyalardan sonra sıra insanlara gelecek tabii. Burası zor. Çünkü kimse kimseyle yüzleşecek cesareti gösteremiyor nedense. Her şey "mış gibi" devam ediyor, ettiriliyor. Yani birlikte olmaktan hoşlanıyormuş, birbirini çok özlüyormuş, onsuz olmuyormuş gibi. Gerçekten görmek istemediğiniz biriyle görüşmeyin, telefonda söyleyecek bir şeyiniz yoksa aramayın sırf "incelik" için. Bırakın sizin için, tuhaf, soğuk, "iyice acayipleşti" desinler. Bıraktınız bıraktınız, bırakamadıklarınızı hayat size çoğunlukla önce yaşarken, ama hepimize zaten ölürken bı-rak-tı-rı-yor çünkü... Yani hepimiz yalnızız aslında.* "Ölümümüz Bizi Allah'a Kavuşturacağı İçin Kutludur. Dünyaya Geldik, Hakk'ın Eserlerini Gördük, Gönülden Vurulduk; Emirlerindeki Hikmete İnandık. Hakk'a Kavuşmamız Olan Ölümü de Gönülden Özlemeliyiz. Müslüman İçin Bir Vuslat Ve Mutluluk Anı Olan Ölüm Ancak Kâfirler İçin Gerçek Bir Azaptır." Şeyh Şamil

24-02-08, 16:49 Çevrimdışı	#2
Doçent !s!s Genel Mesajlar: 2.275 Teşekkür etti: 1.248 Teşekkür edildi: 1.315 RepForum Gücü: 27 Forum Puanı:8779 Ruhsal Durumum:	"Tek başına bir yürektir yaşamak."der bir düşünür... *"Yüzü kızarmayanlardan olmak vahim bir insanlık dramıdır....!!!"* !s!s Ölümcül bir dekor kurdunuz hayatımın tam ortasına,ölümcül bir haykırış bir ağıttır bu sahnelerden yankılanan... ....Deliyim ne yapsam yeri miyim

24-02-08, 16:56 Çevrimdışı	#3
Grup Lideri ŞiYaR Antikapitalistler Genel Mesajlar: 6.797 Teşekkür etti: 12.641 Teşekkür edildi: 7.796 RepForum Gücü: 141 Forum Puanı:57915 Ödüller:	Yani hepimiz yalnızız aslında. evet yalnızız,her kişi mutlaka yalnızdır...sığdırıbilirse kalabalığı yüreğine yine yalnızdır... Nedir bu başımdaki felaket Kırk yıldır sefalette bu Ahmet Kefenimi alın dikin bir zahmet Gömün beni, gömün beni bir başıma. Elimde değil, susamıyorum... Ahmet Kaya 16 Kasım Ölüm Yıldönümü

24-02-08, 16:58 Çevrimdışı	#4
Doçent !s!s Genel Mesajlar: 2.275 Teşekkür etti: 1.248 Teşekkür edildi: 1.315 RepForum Gücü: 27 Forum Puanı:8779 Ruhsal Durumum:	özümüzün temel taşıdır yalnızlık *"Yüzü kızarmayanlardan olmak vahim bir insanlık dramıdır....!!!"* !s!s Ölümcül bir dekor kurdunuz hayatımın tam ortasına,ölümcül bir haykırış bir ağıttır bu sahnelerden yankılanan... ....Deliyim ne yapsam yeri miyim

15-04-08, 16:33 Çevrimdışı	#6
Doçent Rock'n Rose Genç Kuvvet Genel Mesajlar: 2.364 Teşekkür etti: 628 Teşekkür edildi: 976 RepForum Gücü: 23 Forum Puanı:6918	kaLabaLığın içinde yaLnızLıkkkk Geri Dönüşü oLmayan ßir TüneLdeyim Oyunun Adı Hayat ßaşroLde ßen Yardımcı oyuncuLar sewgi aşk acı geçmi$... Senaryo konusu ''Her$eye Rağmen MutLu oLma Sanatı'' We oyun ßitti.. PerdeLer indi ı$ıkLar söndü... YoruLdum artıq...

15-04-08, 16:26 Çevrimdışı	#5
Stajyer güleda Huzur Pınarı Genel Mesajlar: 105 Teşekkür etti: 7 Teşekkür edildi: 46 RepForum Gücü: 2 Forum Puanı:466	etrafımızda cok kişi varken bile bazen cok yanlızız aslında

15-04-08, 16:36 Çevrimdışı	#7
Rektör ρяєηѕєѕ Genel Mesajlar: 6.971 Teşekkür etti: 3.121 Teşekkür edildi: 3.401 RepForum Gücü: 94 Forum Puanı:33844 Ruhsal Durumum: Ödüller:	Yani hepimiz yalnızız aslında Çok doğru... Sana Değer Verip a$kı ßuLacağıma X'e Değer Verip Y'yi ßuLurum Daha İyi... xD

Konu Seçenekleri
Yazdırılabilir Sümü Göster Sayfayı E-Mail'le gönder