Tuncay Akdoğan - Yerli Biyografiler- Zamansız Tartışma Platform

sonsuus · 26-05-08, 05:07 Çevrimdışı

Kızılırmak'ın Tuncay'ı: Y(anarak)

Deformasyon, kir ve karmaşa sürerken, sistemin yarattığı
ucube insan, hem nesnesi hem öznesi olduğu kaosta debeleniyor ve ben bu satırları yazarken, değerlerimiz de yine birer birer günlerin eteğinden düşüp yitiyordu; sonra onlar, gittikleri yerlerde daha sonra gelecekleri, bizleri bekliyorlardı... Sanırım Sartre demişti: "Tek gerçek ölüm olunca, ünün, statünün, hiçbir şeyin önemi kalmıyor."
Sonra yitirdiklerimizin oluşturduğu boşluğu da kimseler dolduramıyordu. Örneğin, bir başka Aziz Nesin'i olmuyordu bu ülkenin veya Cemal Süreya'nın ya da Ahmed Arif'in şiirimizde bıraktığı boşluğu bir başkası kapatamıyordu. Önce Serol Teber hocanın, ardından da Grup Kızılırmak'tan Tuncay Akdoğan'ın hazin ölümüyle sarsıldım bugünler. Tuncay'ın yanarak öldüğünü öğrendiğimde, bütün gün iki yeni dize belleğimde dönendi durdu: "Siyah bir rutubetti hayat, geçtim/İstanbul'un saçlarına kar yağıyordu..."
80'lerde Grup Yorum üyesi olarak tanımıştım onu. "Sıyrılıp Gelen", hepimizi heyecanlandıran bir ilk albüm olmuştu o yıllar. Grup üyeleri şimdi her biri kendi başına birer imge olan İlkay Akkaya, Metin Kahraman, Efkan Şeşen, Tuncay Akdoğan ve Kemal Sahir Gürel'den oluşuyor, sık sık yasaklanıyor, gözaltına alınıyor ve çıkıp coşkuyla, kitlesel katılımlarla gerçekleşen muhteşem konserler düzenliyorlardı.
Grup Yorum gibi 80'lerin sonunda kurulan Kızılırmak da kuşatmalar ortasında varolabilmeyi başarmış ve müzik sektörünün acımasız tecimsel kurallarına karşı kendi tercihlerini dayatarak ayakta kalabilmenin güçlükleriyle yıllarca boğuşmuşlardı. Tuncay Akdoğan da son görüşmemizde bu konuda örnekler sıralayarak ne çok şeye kırıldığını, dahası kırıldıklarını anlatıp duruyordu...
Bu ülkenin yasakçı geleneği ve inzibatı, muhalif müzisyenlerini hırpalamaktan, onları bir biçimde engellemekten hiç caymadı. Bunu örnekleriyle yazmak, kuşkusuz ayrı bir yazının, hatta bir dosyanın konusudur.

Yaşama da tilili
Tuncay'ın ölüm haberi bir gazetede "Ölüme de Tilili" başlığıyla yer almıştı. Onun ölüm haberini kendi dizemle okuyacağımı hiç düşünemezdim... O gece Grup Kızılırmak'ın ilk albümüne ad veren "Ölüme de Tilili" dizeme takıldım. O şarkıdaki dizeleri ve bir diğer albümleri "Aynı Göğün Ezgisi"ni yazdığım yıllar Diyarbakır'da 20'li yaşlarımda bir delikanlıydım. Sonra doğduğum topraklardan 30 bin ölü geçti; faili meçhuller geçti, Hizbullah geçti. Ölümün barbar gözlerine çok bakmış; yakınlarını, dostlarını yitirmenin yanı sıra bölgede bir gazeteci olarak da yüzlerce ceset fotoğrafı çekmiş bir şair olarak, "Şimdi olsa o dizeleri yazar mıydın?" diye sordum o akşam kendi kendime.
Ve yanıtladım: Yazmazdım, evet, yazmaz ve "yaşama da tilili demeyi yeğlerdim", dedim. Oysa çok değil, bunca şey olup bitmeden 13 yıl kadar önce, bu dizemi Diyarbakır'da bir minibüsün arkasında yazılı gördüğümde, bizi bekleyen onca ölümden habersiz nasıl da sevinmiştim...
Hayat, hiçbir şeyi olduğu yerde bırakmıyor ve "Hepimiz on yıl önce düşündüklerinden farklı düşünebilen yalancılarız," demişti bir filozof. İnsan, toplum ve estetik anlayışlar değişiyor, tabii şiir de, şairler de. Binlerce dize yazmış bir şair, bir dizesi hakkında, dönüp yıllardan geriye baktığında farklı düşünebilirdi elbette. Tuncay Akdoğan'ın yazgısı, bu ülkede birçok sanatçının, yazarın "son"undan farklı olmadı. Ahmet Kaya da o yaşlarda ayrılmıştı aramızdan. Fazıl Hüsnü ve İlhan Berk gibi birkaç şairin istisnai yaşı bir kenarda tutulursa, erken yitirdiğimiz şairlerimizin, 65 yaşın üzerinde yitirdiklerimizle kıyaslanamayacak kadar fazla olduğu görülebilir.
Bu ülkede sanatla iştigal ederken muhalif olmak, hep linç olmaya aday olmaktı ve fiziki linçten muaf kalabilenleri de psikolojik linçle bu sisteme kurban ettiğimizi düşünüyorum. Tuncay Akdoğan, son yıllarda dağınık, kırgın yaşıyordu ve bana kalırsa, yaşadığı nice örselenmeyle tutunamadığı o dağınık yaşamının kurbanı oldu. Bu yüzden bir müzisyenin evinde yanarak ölmesini, sırf kendi ihmaliyle açıklamamızın eksik bir yaklaşım olacağına inanıyorum.
Tuncay Akdoğan'ın yakınlarına, dinleyicilerine ve Grup Kızılırmak üyelerine başsağlığı diliyoruz. Evet, ölüm haberini aldığım gece fısıldıyordu sanki Tuncay: "Siyah bir rutubetti hayat, geçtim/İstanbul'un saçlarına kar yağıyordu/ Kar yağıyordu yazgılarımızın titrek yüzüne/Çalınmış gülüşlere, kırılan camlara, dökülen kanlara kar..."

YILMAZ ODABASI

sonsuus · 26-05-08, 05:08 Çevrimdışı

'BENİ SEVENLER, GİDİYORUM...'

Sonra farkettim ki

Su akıyor rüzgar esiyor

Yağmur yağıyor.

Herşey yine ve aynı şekilde oluyor.

Öyle bir yere geldim ki sıcak ve soğuk

aşk ve nefret, savaş ve barış,

üşümek ve sonrası ısınmak gibi.

Gitsem ayrılık olur.

Kalsam çöl

gidersem bende hasret olur ve belki beni sevenler de özler

ama anladım ki özlemden de hiç kimse ölmüyor

ama ben ölüyorum.

Nefes alıyorum önemsiyorum ve gitmek istiyorum .

Anladım ki hasret yeni bir aşka kadar sürüyor

sevdiklerim ve beni sevenler bağışlayın

su akıyor ve ben gidiyorum.

bandobras · 26-05-08, 05:11 Çevrimdışı

o zaman yaşama da tilili (:

sonsuus · 26-05-08, 05:12 Çevrimdışı

Yoldaş senin bir gülüşün

Bir dostunun yarasını saramıyorsa artık

Sen artık kendin değilsin

Vur öfkeni dostuna

Yazdım dağlarca göllerce

Dökülmeyen gözyaşım da boğulsun deryalarca

Yitip giden devrimler gibi

Dost sesin, dost gülüşlerin

Şimdi çölde bir damla su

Sen artık kendin değilsin

Öfke çaresizliktir bilirim

Çaresizliğine ölürüm

Sesinde açan çiçeklere inan her şeyimi veririm

Sanma ki bir yitiktir

Hüzünlere sarılmam

Sanma ki gülüm bu hüzün

Öldüğümde bitecektir

Bir gün mavi bulutlara

Biner sonsuza giderim

Dost sesini duyana dek

Karanlığa gülümserim..

troçki · 05-06-08, 19:17 Çevrimdışı

tuncay akdoğan'ı sevgiyle anıyoruz ..
bir nehir gibi aksın ömrümüzde !!

26-05-08, 05:07 Çevrimdışı	#1
Öğretim üyesi sonsuus Antikapitalistler Genel Mesajlar: 1.045 Teşekkür etti: 1.271 Teşekkür edildi: 1.177 RepForum Gücü: 20 Forum Puanı:7378	Tuncay Akdoğan Kızılırmak'ın Tuncay'ı: Y(anarak) Deformasyon, kir ve karmaşa sürerken, sistemin yarattığı ucube insan, hem nesnesi hem öznesi olduğu kaosta debeleniyor ve ben bu satırları yazarken, değerlerimiz de yine birer birer günlerin eteğinden düşüp yitiyordu; sonra onlar, gittikleri yerlerde daha sonra gelecekleri, bizleri bekliyorlardı... Sanırım Sartre demişti: "Tek gerçek ölüm olunca, ünün, statünün, hiçbir şeyin önemi kalmıyor." Sonra yitirdiklerimizin oluşturduğu boşluğu da kimseler dolduramıyordu. Örneğin, bir başka Aziz Nesin'i olmuyordu bu ülkenin veya Cemal Süreya'nın ya da Ahmed Arif'in şiirimizde bıraktığı boşluğu bir başkası kapatamıyordu. Önce Serol Teber hocanın, ardından da Grup Kızılırmak'tan Tuncay Akdoğan'ın hazin ölümüyle sarsıldım bugünler. Tuncay'ın yanarak öldüğünü öğrendiğimde, bütün gün iki yeni dize belleğimde dönendi durdu: "Siyah bir rutubetti hayat, geçtim/İstanbul'un saçlarına kar yağıyordu..." 80'lerde Grup Yorum üyesi olarak tanımıştım onu. "Sıyrılıp Gelen", hepimizi heyecanlandıran bir ilk albüm olmuştu o yıllar. Grup üyeleri şimdi her biri kendi başına birer imge olan İlkay Akkaya, Metin Kahraman, Efkan Şeşen, Tuncay Akdoğan ve Kemal Sahir Gürel'den oluşuyor, sık sık yasaklanıyor, gözaltına alınıyor ve çıkıp coşkuyla, kitlesel katılımlarla gerçekleşen muhteşem konserler düzenliyorlardı. Grup Yorum gibi 80'lerin sonunda kurulan Kızılırmak da kuşatmalar ortasında varolabilmeyi başarmış ve müzik sektörünün acımasız tecimsel kurallarına karşı kendi tercihlerini dayatarak ayakta kalabilmenin güçlükleriyle yıllarca boğuşmuşlardı. Tuncay Akdoğan da son görüşmemizde bu konuda örnekler sıralayarak ne çok şeye kırıldığını, dahası kırıldıklarını anlatıp duruyordu... Bu ülkenin yasakçı geleneği ve inzibatı, muhalif müzisyenlerini hırpalamaktan, onları bir biçimde engellemekten hiç caymadı. Bunu örnekleriyle yazmak, kuşkusuz ayrı bir yazının, hatta bir dosyanın konusudur. Yaşama da tilili Tuncay'ın ölüm haberi bir gazetede "Ölüme de Tilili" başlığıyla yer almıştı. Onun ölüm haberini kendi dizemle okuyacağımı hiç düşünemezdim... O gece Grup Kızılırmak'ın ilk albümüne ad veren "Ölüme de Tilili" dizeme takıldım. O şarkıdaki dizeleri ve bir diğer albümleri "Aynı Göğün Ezgisi"ni yazdığım yıllar Diyarbakır'da 20'li yaşlarımda bir delikanlıydım. Sonra doğduğum topraklardan 30 bin ölü geçti; faili meçhuller geçti, Hizbullah geçti. Ölümün barbar gözlerine çok bakmış; yakınlarını, dostlarını yitirmenin yanı sıra bölgede bir gazeteci olarak da yüzlerce ceset fotoğrafı çekmiş bir şair olarak, "Şimdi olsa o dizeleri yazar mıydın?" diye sordum o akşam kendi kendime. Ve yanıtladım: Yazmazdım, evet, yazmaz ve "yaşama da tilili demeyi yeğlerdim", dedim. Oysa çok değil, bunca şey olup bitmeden 13 yıl kadar önce, bu dizemi Diyarbakır'da bir minibüsün arkasında yazılı gördüğümde, bizi bekleyen onca ölümden habersiz nasıl da sevinmiştim... Hayat, hiçbir şeyi olduğu yerde bırakmıyor ve "Hepimiz on yıl önce düşündüklerinden farklı düşünebilen yalancılarız," demişti bir filozof. İnsan, toplum ve estetik anlayışlar değişiyor, tabii şiir de, şairler de. Binlerce dize yazmış bir şair, bir dizesi hakkında, dönüp yıllardan geriye baktığında farklı düşünebilirdi elbette. Tuncay Akdoğan'ın yazgısı, bu ülkede birçok sanatçının, yazarın "son"undan farklı olmadı. Ahmet Kaya da o yaşlarda ayrılmıştı aramızdan. Fazıl Hüsnü ve İlhan Berk gibi birkaç şairin istisnai yaşı bir kenarda tutulursa, erken yitirdiğimiz şairlerimizin, 65 yaşın üzerinde yitirdiklerimizle kıyaslanamayacak kadar fazla olduğu görülebilir. Bu ülkede sanatla iştigal ederken muhalif olmak, hep linç olmaya aday olmaktı ve fiziki linçten muaf kalabilenleri de psikolojik linçle bu sisteme kurban ettiğimizi düşünüyorum. Tuncay Akdoğan, son yıllarda dağınık, kırgın yaşıyordu ve bana kalırsa, yaşadığı nice örselenmeyle tutunamadığı o dağınık yaşamının kurbanı oldu. Bu yüzden bir müzisyenin evinde yanarak ölmesini, sırf kendi ihmaliyle açıklamamızın eksik bir yaklaşım olacağına inanıyorum. Tuncay Akdoğan'ın yakınlarına, dinleyicilerine ve Grup Kızılırmak üyelerine başsağlığı diliyoruz. Evet, ölüm haberini aldığım gece fısıldıyordu sanki Tuncay: "Siyah bir rutubetti hayat, geçtim/İstanbul'un saçlarına kar yağıyordu/ Kar yağıyordu yazgılarımızın titrek yüzüne/Çalınmış gülüşlere, kırılan camlara, dökülen kanlara kar..." YILMAZ ODABASI Kardeşlerim ben Türküm,Arabım,İrlandalı,Yahudi,Kızılderili, Kürdüm ben yakın beni salın küllerimi Ağrı doruklarından Anadolu ya soysuzluğun bir daha asla yeşermeyeceği geleceğe taşıyın beni... Yutta barış dünyada barış Biji Aşiti

26-05-08, 05:08 Çevrimdışı	#2
Öğretim üyesi sonsuus Antikapitalistler Genel Mesajlar: 1.045 Teşekkür etti: 1.271 Teşekkür edildi: 1.177 RepForum Gücü: 20 Forum Puanı:7378	'BENİ SEVENLER, GİDİYORUM...' Sonra farkettim ki Su akıyor rüzgar esiyor Yağmur yağıyor. Herşey yine ve aynı şekilde oluyor. Öyle bir yere geldim ki sıcak ve soğuk aşk ve nefret, savaş ve barış, üşümek ve sonrası ısınmak gibi. Gitsem ayrılık olur. Kalsam çöl gidersem bende hasret olur ve belki beni sevenler de özler ama anladım ki özlemden de hiç kimse ölmüyor ama ben ölüyorum. Nefes alıyorum önemsiyorum ve gitmek istiyorum . Anladım ki hasret yeni bir aşka kadar sürüyor sevdiklerim ve beni sevenler bağışlayın su akıyor ve ben gidiyorum. Kardeşlerim ben Türküm,Arabım,İrlandalı,Yahudi,Kızılderili, Kürdüm ben yakın beni salın küllerimi Ağrı doruklarından Anadolu ya soysuzluğun bir daha asla yeşermeyeceği geleceğe taşıyın beni... Yutta barış dünyada barış Biji Aşiti

26-05-08, 05:11 Çevrimdışı	#3
Profesör bandobras Genel Mesajlar: 4.129 Teşekkür etti: 2.508 Teşekkür edildi: 1.681 RepForum Gücü: 66 Forum Puanı:24347	o zaman yaşama da tilili (: [IMG]http://img256.imageshack.us/img256/3854/banev5.jpg [/IMG]

26-05-08, 05:12 Çevrimdışı	#4
Öğretim üyesi sonsuus Antikapitalistler Genel Mesajlar: 1.045 Teşekkür etti: 1.271 Teşekkür edildi: 1.177 RepForum Gücü: 20 Forum Puanı:7378	Yoldaş senin bir gülüşün Bir dostunun yarasını saramıyorsa artık Sen artık kendin değilsin Vur öfkeni dostuna Yazdım dağlarca göllerce Dökülmeyen gözyaşım da boğulsun deryalarca Yitip giden devrimler gibi Dost sesin, dost gülüşlerin Şimdi çölde bir damla su Sen artık kendin değilsin Öfke çaresizliktir bilirim Çaresizliğine ölürüm Sesinde açan çiçeklere inan her şeyimi veririm Sanma ki bir yitiktir Hüzünlere sarılmam Sanma ki gülüm bu hüzün Öldüğümde bitecektir Bir gün mavi bulutlara Biner sonsuza giderim Dost sesini duyana dek Karanlığa gülümserim.. Kardeşlerim ben Türküm,Arabım,İrlandalı,Yahudi,Kızılderili, Kürdüm ben yakın beni salın küllerimi Ağrı doruklarından Anadolu ya soysuzluğun bir daha asla yeşermeyeceği geleceğe taşıyın beni... Yutta barış dünyada barış Biji Aşiti

05-06-08, 19:17 Çevrimdışı	#5
Rektör troçki Antikapitalistler Genel Mesajlar: 8.382 Teşekkür etti: 6.488 Teşekkür edildi: 6.614 RepForum Gücü: 64 Forum Puanı:16138 Ödüller:	tuncay akdoğan'ı sevgiyle anıyoruz .. bir nehir gibi aksın ömrümüzde !! parasız eğitim , parasız sağlık ve parasız aşk istiyoruz !

Konu Seçenekleri
Yazdırılabilir Sümü Göster Sayfayı E-Mail'le gönder